MICHEL MAAKT ZEEWOLDE SMAAKVOLLER!
‘Zo voelt thuis eten toch een beetje als uiteten!’
“Aangezien ik niet van stilzitten houd en tijd over had, dacht ik aan vrijwilligerswerk. Ik heb mij een beetje verdiept in wat ik in Zeewolde zou kunnen gaan doen. Omdat ik het heel leuk vind om te koken, kwam ik al snel terecht bij Coloriet waar ze kookvrijwilligers zochten voor het kleinschalig wonen van ouderen met dementie. Ik heb mij toen gelijk aangemeld voor twee dagen in de week en kon direct aan de slag bij De Nijl waar acht mensen wonen met geheugenproblemen.”
Michel kan zelf beslissen wat hij wil koken. Hij geeft door wat er besteld moet worden. Hij vindt het vooral leuk om verschillende gerechten op tafel te zetten met diverse smaken. Dit kan Indisch, Mexicaans, Frans, maar ook Hollandse pot zijn! Zowel door de bewoners als het zorgpersoneel wordt dit zeer gewaardeerd. Een leuke bijkomstigheid is dat hij zelf ook gezellig mee eet. Vervolgens wordt de afwas weggewerkt. ‘Wel met een snelle afwasmachine hoor!’, aldus Michel. De maaltijd sluit hij af met een heerlijk vers gezet kopje koffie. ‘Zo voelt thuis eten toch een beetje als uit eten!’
Hoeveel tijd besteed je aan het koken?
“Al met al kost het ongeveer vier uurtjes per keer, maar ik doe het met veel plezier hoor! Vooral omdat ik de vrije hand krijg in het verzinnen van de gerechten. Soms vragen de zorgmedewerkers om recepten, omdat ze zo lekker gegeten hebben. Dat is natuurlijk super leuk om te horen.”
Zijn er nog bijzonder dingen gebeurd de afgelopen tijd?
“Nu met de Corona merk ik dat het aantal vrijwilligers in de zorg enorm is afgenomen, wat ik heel jammer vind. Want juist in de zorg is het zo hard nodig!
Wat zou je willen zeggen tegen mensen die geen vrijwilligerswerk doen of nog twijfelen om vrijwilligerswerk te gaan doen?
“Voor mensen die twijfelen? Ga eens praten met Welzijn Zeewolde wat voor mogelijkheden er zijn én zoek iets waar jezelf heel blij van wordt!”
Ik miste de gezelligheid
“In de straat waarin ik woon is de avondvierdaagse altijd al aanwezig geweest. Het schuift steeds een paar huisnummers door. De buurman op de hoek was vanaf het allereerste begin betrokken. Mijn voormalige buurvrouw vroeg mij eens of ik mee wilde helpen in ‘de tent’. Dat zal ik 2012 geweest zijn. Ze kwamen vrijwilligers tekort, iets wat ik niet zo goed kan begrijpen, want het zijn maar vier avonden per jaar.” Het jaar daarop hoorde ik niks, ik dacht: ‘vast voldoende vrijwilligers’. Maar ik miste de gezelligheid van de dames in de tent en het hele evenement, de blije gezichten van de lopers als ze op de vierde avond de medailles omgehangen krijgen, het feest, gewoon de hele sfeer. Dus heb ik mij het jaar daarop zelf aangemeld. Sindsdien ben ik als vrijwilliger betrokken”.
Lees het verhaal