Erica vertelt...

‘Wil je ons helpen met ons voortuintje, want wij kunnen het niet meer’. Tja, je geeft je tenslotte niet voor niets op als tuinvrijwilliger, dus uiteraard wil ik helpen.

Gelijk de volgende dag kan ik terecht om even te komen kijken wat er moet gebeuren.  Nou, dat behoeft geen toelichting. De voortuin spreekt voor zich en het is duidelijk dat de bewoners het zelf echt niet meer kunnen. Ze schamen zich dat ze het niet bij kunnen houden en hebben eigenlijk te lang gewacht met hulp inroepen. Maar, nu ze de stap genomen hebben zijn ze reuzeblij met de hulp.

Tijdens het onkruid wieden komen mijnheer en mevrouw om de beurt een praatje maken. Wel zo gezellig en ze zien het zienderogen opknappen. Er valt een last van hun schouders. Tussen het onkruid komen zowaar nog een aantal vaste planten tevoorschijn. Ook die zijn er blij mee (of verbeeld ik me dat?).  Of ik ook nog wat lavendelzaadjes in de grond wil stoppen? Geen punt, met een kopje thee erbij bekijken we het resultaat. De tuin is weer netjes, maar de blije en dankbare koppies van de bewoners zijn de absolute beloning. Als dank krijg ik een doosje bonbons mee, en nee, dat hoeft echt niet, maar is wel lekker!

Dankzij Zeewolde voor Elkaar en tuincentrum De Oosteinde mocht ik zelfs als dank een plantje en zaadjes komen halen. Twee keer zelfs, want die tuin die ik een week eerder onder handen nam telde ook nog mee….

Ook groene vingers? Maak een ander er ook blij mee!